Een deep dive in codependentie (deel 5)

De vrouwenlijn die sprak.

Tijdens mijn opleiding codependentie kreeg iedereen een opstelling. Toen ik aan de beurt was, merkte ik meteen hoe direct een opstelling kan beginnen. Heidi, de hoofddocente van de opleiding, keek me aan en zei dat ze een hele horde vrouwen voelde uit mijn vrouwenlijn. Vrouwen die stonden te springen om gehoord te worden. Vrouwen vol blijdschap, eindelijk klaar om te spreken.

We kozen om te volgen wat er kwam. Hoe ver zouden we gaan? We kwamen uit bij alle vrouwen van mijn betovergrootmoeder aan moederskant tot mijn dochter Puck. Zoveel generaties. Zoveel verhalen die door mij heen ademen, die zich uitspreken in mijn lijf, mijn aanwezigheid en mijn ademhaling.

In dertig bijzondere minuten ontmoette ik mijn moeder opnieuw. Ik voelde mijn overgrootmoeder achter me, mijn betovergrootmoeder, allen aanwezig naast elkaar. Ze legden een hand op mijn schouder. Het voelde als een zachte, stevige steun.

Er lag een oud patroon tussen mij en mijn moeder: afwezigheid, onbewust doorgegeven, met goede redenen en intenties. Toch was het voelbaar, tastbaar. Het uitspreken maakte het lichter. Handen op mijn schouders, adem in mijn borst, ruimte om te zijn.

Toen Puck het veld in kwam

Aan het einde kwam Puck het veld in. Ze was één jaar. Haar aanwezigheid bracht meteen iets anders. De representant voelde direct ja. Ze straalde. Ze stond naast me.

En ineens begreep ik wat er gebeurde: wanneer een dochter naast haar moeder op een gelijkwaardige lijn staat, neemt ze zorg op zich. Dus ik draaide me om. Ik ging voor mijn kind staan. Nam mijn plek in en sprak tegen Puck vanuit heling:

• Lieve Puck, ik ben jouw moeder en jij bent mijn dochter


• Jij bent klein en ik ben groot


• Ik zorg voor jou en jij hoeft niet voor mij te zorgen


• Jij mag op mij leunen


• Wat van mij is, draag ik


• Wat van jou is, draag jij


• Jij mag helemaal kind zijn

De representant bleef stralen. Daarna viel stilte. Tranen vloeiden. Een lange knuffel met een vrouw die ik pas net kende volgde. Woorden schoten tekort, maar het lichaam wist genoeg.

De scherpe randen van het begin

De start met Puck vroeg veel van me. Liefde en dankbaarheid vulden ons huis, maar van één kind naar twee kinderen maakte veel los.

Ik ervaarde schuldgevoel naar de oudste, vermoeidheid, slapeloze nachten en hormonen die maar door bleven razen. Net als de vragen in mijn hoofd. Kan ik dit? Doe ik het goed? Loopt de hechting zoals het mag? Juist daarom voelde de blijdschap in de opstelling zo helend. Deze ervaring liet me weten dat Puck blij was bij ons, dat haar plek bij ons als gezin klopte. Maar ook herstelde het de ordening. Ik ben moeder, zij is kind. Mijn rug werd rechter, mijn adem ruimer.

Wat blijft

Sinds die dag merk ik kleine verschuivingen in het dagelijkse leven. Ik sta rustiger, haal makkelijker adem bij onrust. Maar ik voel vooral de vrouwen achter me. Vrouwen die ook zochten en doorgingen. Met mijn hand op mijn borst fluister ik nog regelmatig de helende zinnen uit de opstelling. Soms alleen voor mezelf, soms tegen Puck en een andere keer zeg ik ze tegen ons allebei.

Wil je samen kijken naar wat er in jouw gezin of ouderschap speelt? Ik bied een rustige plek om te voelen wat onder water beweegt. Met opstellingen en gesprekken help ik je jouw plek weer in te nemen. Je bent welkom voor een vrijblijvende kennismaking.

Kennismaking

min

Nu boeken

Voor wie met families werkt

Ordening werkt ondersteunend. Het innemen van je plek is geen cognitief concept, maar wordt lichamelijk ervaren. In mijn werk zie ik wat er gebeurt wanneer een kind structureel naast een ouder komt te staan. Liefde verschuift dan naar zorg, en zorg naar verantwoordelijkheid. Ontwikkeling en ontspanning worden weer mogelijk wanneer een (innerlijk) kind terug kan naar de kindpositie.

De zinnen die mij hielpen geef ik nog eens mee:

• Ik ben jouw moeder en jij bent mijn kind

• Jij bent klein en ik ben groot

• Ik zorg voor jou en jij hoeft niet voor mij te zorgen

• Jij mag op mij leunen

• Wat van mij is, draag ik

• Wat van jou is, draag jij

• Jij mag helemaal kind zijn

Soms is deze herordening voldoende om een eerste verschuiving teweeg te brengen. De waarneming wordt rustiger, het lichaam ervaart meer ruimte, en er ontstaat meer regulatie.

Verder lezen en kijken:

• Zinnen die de ziel raken – Elmer Hendrix
 Een prachtig boek over systemisch werk, vol voorbeelden en zinnen die helend kunnen doorwerken.

• JA! Instituut op YouTube
 Een inspirerend kanaal waar verschillende familieopstellingen zijn gefilmd. De fragmenten laten zien hoe beweging in het veld ontstaat en wat woorden kunnen doen als ze op hun plek vallen.